Kandalo Aalariyukilla

കണ്ടാലോ ആളറിയുകില്ല
ഉഴവുചാൽപോൽ മുറിഞ്ഞീടുന്നു
കണ്ടാലോ മുഖശോഭയില്ല
ചോരയാൽ നിറഞ്ഞൊഴുകീടുന്നു

മകനേ, മകളേ, നി മാന്യനായിടുവാൻ
കാൽവരിയിൽ നിനക്കായ് പിടഞ്ഞിടുന്നു
കാൽകരങ്ങൾ നിനക്കായ് തുളയ്ക്കപ്പെട്ടു
മകനേ നീ നോക്കുക നിനക്കായ് തകർന്നിടുന്നു

ചുടുചോര തുള്ളിയായ് വീഴുന്നു
നിൻ പാപം പോക്കുവാനല്ലയോ?
മുള്ളുകൾ ശിരസ്സിൽ ആഴ്ന്നതും
നിൻ ശിരസ്സുയരുവാൻ അല്ലയോ?                                       
                                  
കള്ളന്മാർ നടുവിൽ കിടന്നതും
നിന്നെ ഉയർത്തുവാനല്ലയോ?
മാർവ്വിടം ആഴമായ് മുറിഞ്ഞതും
സൗഖ്യം നിനക്കേകാൻ അല്ലയോ?                                      
                                    
പത്മോസിൽ യോഹന്നാൻ കണ്ടതോ
സൂര്യനേക്കാൾ ശോഭയാൽ അത്രേ
ആ ശബ്ദം ഞാനിതാ കേൾക്കുന്നു
പെരുവെള്ളം ഇരച്ചിൽ പോലാകുന്നു
ആദ്യനും അന്ത്യനും ജീവനുമായവനേ

Kandaalo aalariyukilla  
Uzhavuchaalpol murinjeedunnu  
Kandaalo mukhashobhayilla  
Chorayaal niranjhozukeedunnu  

Makane, makale, ni maanyanaayiduvaan  
Kaalvariil ninakkaay pidanjidunnu  
Kalkarangal ninakkaay thulakkappettu  
Makane nee nokkuka ninakkaay thakarunnidunnu  

Chuduchora thulliyaay veezhunnu  
Nin paapam pokkuvaanallayo?  
Mullukal shirassil aazhnnathum  
Nin shirassuyaruvaan allayo?  

Kallanmar naduvil kidannathum  
Ninne uyarthuvanaallayo?  
Maarvvidam aazhmaay murinjathum  
Soukhyam ninakkekaan allayo?  

Padmosil Yohannan kandatho  
Sooryanekkaal shobhayaal athre  
Aa shabdam njanithaa kelkkunnu  
Peruvellam irachchil polakunnu  
Aadyanum anthyanum jeevanumaayavane